HALL OF JUSTICE — Bir gaziyle gerçekleştirilen istişare sonrası revize edilen program, çitin kenarında iki saat bekleyen bir genç ve yardım isteğiyle başlayan yeni bir hayat… Sheriff’s Information Bureau’dan Captain Margaret Sullivan’la yaptığımız röportaj, yaklaşan Veterans Day koşusundan Santos sokaklarında kurulan güven ilişkisine kadar pek çok konuya değindi. Konuşmanın merkezinde ise kalabalıklar değil, doğrudan o kalabalıkların içerisinde kolayca gözden kaçan insanlar vardı. Çünkü bazen bir etkinliğin asıl anlamı, kaç kişinin geldiğinde değil, kenarda duran o tek kişiye ulaşılıp ulaşılamadığında saklı.

Gaziler, Bu Kez Yol Arkadaşı
Görüşmemizin daha en başında bile Captain Sullivan, gerçekleştirdikleri faaliyetlerin nasıl harika bir ekibin ellerinden çıktığını belirtmekten geri durmadı. Etkinliklere harcanan emeğin yalnızca kendisine atfedilmesini istemediğini belirtti. Sorumluluğun personeliyle birlikte paylaşıldığını vurguladıktan sonra hazırlıkların çıkış noktasını anlattı:
“Kimin için yapıyor ve onlar ne istiyor sorusu ile yolumuza çıkıyoruz.”
Tabii bu bakış açısı hep aynı değildi. Yirmi yılı aşkın meslek hayatının ilk dönemlerinde farklı düşündüğünü saklamıyor. Önce masada bir program hazırladıklarını, ardından insanları davet ettiklerini belirtti. İnsanlar geliyordu fakat Sullivan’ın ifadesiyle hikayenin ana kahramanı olamıyor, misafir olarak kalıyorlardı. Ama 11 Kasım'da gerçekleştirilecek Veterans Day Run'da ise işler tam tersiydi. Önce departmanda görev yapan gazilerle vardiya sonrasında kahve içildi. Kendilerine 11 Kasım'ın ne ifade ettiği ve departmandan ne bekledikleri soruldu. Bir sergeantın artık seyirci kalmak istemediklerini söylemesi, hazırlıkların ve etkinliğin yönünü değiştirdi. İlk bakışta burada olan fark törenin koşuya dönüştürülmesi gibi görünebilir ancak buradaki ana olgu, gazilerin nasıl onurlandırılacağına yine gazilerin kendilerinin yön vermesi. Bir insanı ön sıraya oturtmakla kararın içine katmak arasındaki mesafe, bazen bütün programı değiştirecek kadar büyük olabiliyor. Neticede gazilerin ne istediğini, yine en iyi gaziler bilir.

Üniforma Çıktığında Hizmet Bitiyor mu?
Etkinliğin hedefinin gazilerin unutulmadığını göstermek olduğunu belirten Captain Sullivan, görevini tamamlayan gazilerden bir kısmının deputy, öğretmen veya mahalledeki gençlere antrenör olarak hizmet etmeyi sürdürdüğünü anlattı. Ardından sözü kendi babasına getirdi. Otuz yıl fabrikada, büyük ölçüde gece vardiyalarında çalışan babasının, eve dönerken yaşlı komşuların kapısını çalıp bir ihtiyaçları olup olmadığını sorduğunu söyledi. Sullivan'ın hizmet anlayışında da tam olarak bu hatıranın belirgin bir yeri var: İnsanların hayatına dokunmak, yalnızca bir unvanın veya üniformanın taşıdığı sorumlulukla sınırlı kalmıyor. Bu üniformanın ötesinde, şehre ve vatandaşlarına hizmet etmenin verdiği haz ve sorumluluk ile ilgili. Departmanı ve County halkı arasındaki ilişkiyi de bu bağlamda benzer değerlendiriyor. Birçok vatandaşın deputylerle trafik kazası veya silahlı olay gibi hayatının kötü anlarında tanıştığını hatırlatarak, insanların mutlu olması veya onurlandırılması gereken günlerde de yanlarında bulunarak hayatlarına dokunmak istediklerini belirtti. 11 Kasım için tarif ettiği başarı ölçüsü bu nedenle bitiş çizgisinden geçenlerin sayısı değil, bir gazinin görüldüğünü hissederek evine dönmesi, bir gencin ilk kez bir deputy ile yan yana koşup sohbet etmesi ve katılanların sonraki buluşmayı doğrudan ulaşarak kendilerinin sorması. Captain Sullivan’ın davetine göre Veterans Day Run, 11 Kasım Çarşamba akşamı saat 22.00’de LSFD Station 63 önünde başlayacak. Katılmak için herhangi bir şart gerekmediğini belirten Sullivan, bir gazi tanıyanların onu da yanlarında getirmesini istedi.

Bir Genç “Korkuyorum” Dediğinde
Son günlerde Vespucci başta olmak üzere Santos'un dört bir yanında artan çete savşları ve can kayıplarını da kendisine sorduk. Bu tarz çeteler, özellikle henüz genç yaşta aidiyet duygusu arayan, kolay manipüle edilebilecek gençleri hedef alıp maşa olarak kullanıyor. Bu tarz bir ortamda bulunan, kendisini güvende hissetmeyip kurtarılmak için ulaşan bir gence Sheriff's Department olarak nasıl sahip çıktıklarını sorduğumuzda Captain Sullivan; yardım isteyen gence öncelikle mağdur olarak yaklaştıklarını belirtti. Uyguladıkları ilk adım dinlemek; ilk soru ise oldukça somut bir noktaya parmak basıyor: “Bu çocuk bu gece güvende mi?” Eğer cevap hayırsa amirlerin, soruşturma birimlerinin ve gerektiğinde sosyal hizmetlerin devreye gireceğini açıkladı. Burada özellikle üzerinde durduğu nokta, gencin yardım talebinin nasıl ele alınacağıydı:
“O gencin bize açılması, bizim için bir bilgi kaynağı değil o gencin bize emanet olduğunu gösterir. Onu muhbire dönüştürmeyiz, onu bir dosya numarasına indirgemeyiz.”

Çitin Yanında Bekleyen O Sessiz Çocuk
Sheriff's Department'ın sahada aktif ve görünür olduğunu Santos'ta yaşayan hemen hemen herkes biliyordur. Ancak yapılan onca etkinliğin bir karşılığı oluyor mu? Yani etkinlikler amacına ulaşıp birilerine gerçek anlamda dokunuyor mu sorusu karşısında Captain Sullivan, yıllar önce Davis’teki bir basketbol sahasında yaşadığı karşılaşmayı anlattı. O dönem Central Patrol Division’da patrol deputy olarak görev yapıyor, Field Training Officer sorumluluğu taşıyordu. Deputyler sahada maç yaparlarken Captain Sullivan ise su dağıtıyordu. Yaklaşık on altı yaşlarında bir çocuk, iki saat boyunca sahanın dışındaki çitin yanında beklemişti. Ne oyuna katılmış ne de alandan ayrılmıştı. Herkes dağılırken Sullivan’ın yanına gelip birden bir arkadaşından söz etmeye başladı. Birileri ondan bir şeyler taşımasını istiyor, reddederse başına ne geleceğini bilmiyor ve eve dönmekten korkuyordu. Sullivan, birkaç dakika sonra çocuğun aslında kendisini anlattığını fark ediyor. Ardından ise onu dinledi, güvende olup olmadığını sordu ve sonraki hafta da aynı sahada olacaklarını belirtti. Çocuk yeniden geldi. Bir sonraki hafta da. Çocuğun kimliğini korumak için çok da ayrıntı vermeyen Captain Sullivan, o çocuğun şimdi büyüyüp bir işte çalıştığını, korktuğu insanlardan uzak olduğunu aktardı. Bu karşılaşmanın kendisinde bıraktığı izi ise şöyle açıklıyor:
“Bir etkinlikte en önemli kişi en çok eğlenen değil kenarda duran o sessiz kişidir. Biz onu da kazanabilmeliyiz.”
Kalabalık bir etkinliğin başarısını yalnızca katılanlara bakarak ölçtüğümüzde, çitin yanında iki saat bekleyen o çocuğu kaçırabiliriz. Sullivan’ın anlattığı hikayede belirleyici olan, kalabalığın büyüklüğünden çok bir kişinin yaklaşmasına izin veren zaman ve devamlılık. Ertesi hafta aynı yerde birilerini bulabileceğini bilmesi ve bu inanca güvenmesi.

Park Halindeki Araçlar da Denetimde: Operation Tintbusters
Görüşmemiz sırasında Captain Sullivan, County'de yaşayan tüm vatandaşları ilgilendiren bir uygulamaya da değiniyor: Operation Tintbusters. Sullivan, Kasım ayı boyunca county genelindeki araçların cam filmlerinin özel ölçüm cihazlarıyla denetleneceğini ve hatta buna sadece seyir halindeki araçların değil, park halindeki araçların da dahil edileceğini belirtti. Mevzuata aykırı cam filmi tespit edildiğinde gerekli trafik işlemlerinin uygulanacağını söylerken kampanyanın amacının ceza kesmek ve para toplamak olmadığını, asıl amaçlarının sürücülerin görüş açısının engellenmemesi, yayalarının sürücüleri net bir şekilde görebilmesi ve hatta deputylerin trafik durdurmalarında yaşadığı güvenlik sorunlarının kısmen çözülebilmesi olduğunu aktardı.
Tabii bu kampanya yalnızca Kasım ayı içerisinde uygulanacak yeni bir uygulamaya ait değil. Traffic Services Detail zaten halihazırda bu alanda çeşitli uygulamalar yapıyordu ve yapmaya da devam edecek. Kampanya süresince yalnızca patrol deputylerin katılımıyla denetimler daha görünür hale getirilip farkındalık oluşturulmaya çalışılacak. Yani Kasım ayı sonrası da denetimler aynen olduğu gibi devam edecek.

Beğeniden Sonra Gelen Mesaj
Sheriff's Department sosyal medyada da en aktif departman olarak karşımıza çıkıyor. Ama buradaki amaç tabii ki birkaç beğeni toplamak veya tek başına görünür olmak değil. Captain Sullivan, sosyal medyadaki bir paylaşımın kaç kişiye ulaştığından çok, bir bilgiye veya kayıp kişinin bulunmasına katkı sağlayıp sağlamadığına baktıklarını belirtti.
“En sevdiğim bildirimler beğeni bildirimleri değil, "paylaştığınız şeyi gördüm ve sizi aradım" diyen mesajlar. Bu açıdan dönüş alıyoruz ama yeterli olduğunu söylemem doğru olmaz. Bizi takip eden ama bize hiç ulaşmayan çok insan var. Bunu değiştirmenin ilk adımı da basit. Resmi hesaplarımızı takip etmek. Bir kayıp çocuk ilanı, bir yol kapanması, mahallenizdeki bir etkinlik… Hepsini ilk oradan duyuruyoruz.”
Etkileşimlerden her ne kadar memnun olsalar da geri dönüşlerin hala yetersiz olduğunu düşündüklerini belirterek önümüzdeki dönem için üç hedef sıraladı: Her bölgede halkın daha fazla konuştuğu düzenli buluşmalar, gençlere yönelik etkinliklerin sürekli programlara dönüştürülmesi ve sosyal medyanın sorulara cevap veren, eleştiriye kulak veren bir iletişim kanalı haline gelmesi.
Tabii Captain Sullivan'ın da ifade ettiği gibi tüm bu çalışmalar tek bir büronun sorumluluğuyla gerçkeleşebilecek bir şey değil, kolektif bir yapı ile ortaya konulabilecek gereken bir şey. Dahası rozeti takarak County'e hizmet etmek isteyenlere de müjdeli haberi veriyor: Class 485 için sürecin yakında başlayacağını, başvuru tarihleri ve şartlarının resmi hesaplar aracılığıyla duyurulacağını açıkladı. Aradıkları uygun adayı tarif ederken de yine aynı noktaya parmak basıyor: Şehri tanıyan, mahallesini önemseyen ve etkinlikte kenarda duran genci fark edebilecek birisi.






